“bence”

Birine bir şey anlatırken neden “bence” diyerek altını çizme gereği hissediyoruz ki? Ağzımızdan çıkan her cümle zaten “bizce” değil mi? Acaba herhangi bir savaşa mahal vermek istemediğimizden mi kullanıyoruz bu sözcüğü? Kurduğumuz yargının öznelliğini ve değiştirilemezliğini vurgulayıp karşımızdakinin olası bir hamlesini engellemeye mi çalışıyoruz? İnandığımız şeylerin nedenselliğini tartışmaktan mı korkuyoruz? Bu “yargılar” neden bu kadar önemli bizim için ve neden bize sürekli beyaz bayrak açtırıyor?

Bu sözcüğü kullandığımda hep bunlar geçiyor aklımdan :l

asla gidemediğimden koptu kaçtı demek ki her parçam

geride bırakılmak bir eşya gibi,

kıyametler koparıyor kafamın içinde art arda

yolum bitiyor, ben bitiyorum, her şey bitiyor

eksiltili cümleler kuruyorum böyle zamanlarda

eksik bir insana da bu yakışır değil mi

sadeleştiriyor günler geride kalan hatıraları

soluk bir çizgi sadece akılda kalan, ötesi yok

hiçbir özelliği kalmıyor yaşanılan saçmalıkların

böylesine özensizken varlığım, sadece bitsin istiyorum

kendime olan nefretim, zamana karşı ön yargım,

kalbime varan sevincim,  neredeyse arşı delecek umudum, bitsin…

bir mesafe var itinayla ortaya konulan,

aşılması imkansız; kendim ile aramda

kendimle alıp veremediğim ne varsa, uzlaşması imkansız

buruk hissettiriyor

ulaşmayı isteyip de ulaşamadığım her uzaklık,

uzlaşmayı göze aldığım ve uzlaşamadığım her yenilgi

sanki çok alıştığın birinin gitmesi gibi,

öyle hissettiriyor ben sabit kaldıkça

umarım kıpırdayabilirim biraz olsun

denemek uğruna her düşüşü göze almalı, nereye kadar?

henüz yerden kalkmamışken bile!

esiri olduğum her karartının şafağında,

kafama sıkmak istiyorum her bir rengi

ama ben, sıradan bir insanım

Hayatımdaki çoğu insan bir şeyleri yoluna koyduktan sonra çekip gitti. En kötü günlerinde ben vardım yanlarında. En kötü günlerimde de yanımdaydılar gerçi. Sahip olduğum negatif tutumu bırakmadığım, fikir merkezimi hep aynı noktaya konumlandırıp genişlettiğim bir “ben” i kabullendim hep ama onlar kabullenemedi belli ki. Ne beni, ne de kendilerini. Unutup gittiler öyle. Ne kadar kolaymış meğer. İyi günlerinde bir kere bile, ne beni ne de sıkıntılı yaşantılarını andılar. Belki onlara hiç iyi şeyler anımsatmıyordum. Belki bana bakınca içleri kararıyordu. Haklılar.

Bazen siz de sadece kötü gün dostuymuş gibi hissediyor musunuz?

evet

hayır

See Results

neler yaşadık

sonsuz bir kuyuda sızlanarak

bir ışığı bekleyerek ve karanlığı

bir ışığı, bir karanlığı sayarak

düşünüyorum da ne ümitsizmişiz

ne ıssızmış sevilecek yerlerimiz

yaşama tövbe etmişiz

ertesi gün doğurmuşuz

bir bekleyip bir erteleyerek

ne çok şey kaçırmışız

işte böyledir bir ürpertiyi sevmek

tir tir titreyerek bir avuç içi sıcaklığına

mum alevi gibi tüterek ve korkakça

“neler yaşadık” demek

bir o kadar ahmakça

sızabilirmişiz belki de

uyuduğumuz uykudan aydınlığa

yalancı da olsa bir pencere kenarından

göğün en tepesinden,

yerin en derin toprağına

belki ağlak suların kucağına

bırakabilirmişiz kendimizi

ya oraya ya şuraya terk edip

bir yerlerde kalmaya alışmadık mı sonuçta

sürüm sürüm sürünerek veya

alacakaranlığın kucağında

Top